A IMPORTANCIA DUNHA CARICIA

Descubrir como unha caricia provoca pracer pode axudar a comprender mellor patoloxías como o autismo. 

O tacto é quizais o menos valorado dos nosos sentidos. En cambio, a vida sería impensable sen el. É o primeiro en desenvolverse e seguramente o último en deixar de funcionar nas etapas finais da vida.
Está repartido por todo o noso corpo. Entre seis e dez millóns de "sensores" táctiles recollen a información que chega do exterior e do interior do organismo.
A maioría dos receptores encóntranse na pel.
A información que recollen do exterior estes receptores é crucial para manternos a salvo, e probablemente, tamén para lograr unha correcta integración social. Por iso propúxose que a pel, máis alá de ser unha barreira protectora, é tamén un "órgano social".
Neurocientíficos da Universidade de Yale comprobaron que as persoas que teñen rasgos autistas, mostran desaxustes nos sistemas cerebrais que nos permiten disfrutar dunha caricia.

O chamado "cerebro social", tamén está implicado en procesar caricias. 
Un traballo publicado na revista "Neuron" propón que eses roces se transmiten dende a pel ata o cerebro por medio de nervios cuxa velocidade de condución é moi lenta.
Esta recente investigación está descubrindo que as persoas con trastornos do aspecto autista non procesan axeitadamente o tacto emocional.

Unha profesora de Zooloxía da Universidade Estatal de Colorado di que a falta de empatía por parte de persoas autistas ante situacións sociais pode deberse en parte á falta de "estimulación táctil confortable".




Os recén nacidos crecen a maior ritmo e menos estresados cando reciben frecuentes caricias que cando estas escasean.



Se falta a estimulación táctil afectiva, o desenvolvemento do cerebro reséntese.