FÍSICOS TRATAN DE CONSTRUÍR UN "PEQUENO SOL" NA TERRA

OS EXPERTOS DA UNIVERSIDADE DE SEVILLA TRABALLAN EN REACTORES EXPERIMENTAIS DE FUSIÓN NUCLEAR CO OBXECTIVO DE OBTER UNHA FONTE DE ENERXÍA SOSTIBLE, LIMPA E CASI INESGOTABLE.

PARA CONSEGUILO, PRECISAN CONTROLAR PERFECTAMENTE A FUSIÓN DE ISÓTOPOS DE HIDRÓXENO QUE SE FORMAN NO INTERIOR DO REACTOR NUCLEAR. 
PARA CONSEGUIR A FUSIÓN NA TERRA, OS REACTORES TEÑEN QUE OPERAR A TEMPERATURAS MOI ELEVADAS.

O GRUPO DE INVESTIGACIÓN ESTUDA AS PÉRDIDAS DE IÓNS ENERXÉTICOS QUE SE PRODUCEN NON PLASMA DURANTE A FUSIÓN.

ESTAS PÉRDIDAD PRODÚCENSE PRINCIPALMENTE POLA INTERACCIÓN DESTAS PARTÍCULAS CON ONDAS QUE PRODUCE O PLASMA DE FORMA AUTOSUFICIENTE. PARA O ESTUDO DESTAS PÉRDIDAS, INSTALÁRONSE DETECTORES NO REACTOR DE FUSIÓN DO INSTITUTO MAX-PLANCK PARA FÍSICA DO PLASMA DE MUNICH.

Se as nais son promiscuas, os fillos serán máis sexys

UN NOVO ESTUDO CON RATOS DEMOSTRA QUE O AMBIENTE NO QUE VIVEN INFÚE NA XENÉTICA DOS SEUS DESCENDENTES.

A herencia materna é moi  poderosa. Lo que faga a nai coa súa vida pode afectar á seguinte xeración. Se a nai viveu nun entorno promiscuo os seus fillos serán máis atractivos sexualmente. Pero pagarán o seu éxito amoroso cunha vida máis curta. Realizouse un estudo con ratos, que descubriu estos datos, polos biólogos da Universidade de Utah (E.E.U.U). O motivo é que os machos producen máis feromonas, un aroma irresistible para as femias,  pero al hacerlo gastan moita enerxía, e iso acorta o seu tempo de vida. A investigación pon de manifesto a importancia da epixenética, cómo o ambiente no que viven os pais pode influir nos xenes dos seus fillos. 
Os ratos machos cuxas nais competiron libremente polas súas parexas nun ambiente promiscuo producen un 31% máis das principais o feromonas para a atracción sexual que os fillos  de nais monógamas.

Organismos capaces de resistir viaxes interplanetarias

Estes diminutos seres sobreviven a condicións impensables para os terrícolas. Viven en augas hipersalinas, desertos, cráteres de volcáns... Só poden verse no microscopio.
Trátase dunha bacteria chamada Deinococcus radioduran, que resiste altas dosis de radiacións e mostrouse capaz, en simulacións realizadas en aceleradores de partículas, de resistir viaxes polo espazo montada en fragmentos de polvo. Sin a protección dunha nave espacial, o espazo interplanetario non é un bo lugar para os seres vivos: altas dosis de radiación, sumadas a bombardeos de partículas aceleradas por explosions solares, tornan imposible a existencia de cualquear forma de vida.
Outro estudo recente revela que a Deinococcus atravesaría sen grandes danos as partículas emitidas polo vento solar, entre as cales os protons son as máis nocivas. A sua resistencia permitiría que esas bacterias, montadas no polvo diseminado polo Universo, viaxasen polo espazo durante millons de anos. Outro estudo recente, revelou que esa bacteria no sería o único ser vivo que podería sobrevivir nas inhóspitas condicións características das rexións cercanas a estrelas e planetas.
Outras duas especies de microorganismos, Natrialba magadii y Halorefax volcanii, tamén resisten a altas dosis de radiación ultravioleta, ainda que  de menor intensidade que a soportada pola campeona das bacterias.

CLAUDIO PTOLOMEO

Astrónomo, astrólogo, químico, xeógrafo e matemático greco-exipcio.
Foi autor do tratado astronómico "Almagesto". O seu traballo consisteu en estudar a gran cantidade de datos existentes sobre os movementos dos planetas co fin de construir un modelo xeométrico que implecase ditas posicións no pasado e fose capaz de predecir as súas posicións futuras. A súa teoría xeocéntrica oponse totalmenta á física aristotélica. 

HIPATIA

Filósofa e 
mestra neoplatónica grega.
Destacou nos campos das matemáticas e a astronomia, membro e cabeza da Escola neoplatónica de Alexandría. Cultivou os estudos lóxicos e as ciencias exactas. Educou a unha selecta escola de aristócratas cristiáns e pagáns que ocuparon altos cargos. Morreu a unha idade avanzada, linchada por unha turba de cristiáns. O asasinato produciuse nun marco de hostilidade cristiá contra o paganismo. Ningunha das súas obras se conservou, pero coñécense grazas aos seus discípulos. Ademais de cartografar corpos celestes, confeccionando un planisferio, tamén se interesou pola mecánica.

HIPARCO DE NICEA

Astrónomo e xeógrafo grego.

Levou a cabo as súas investigacións en Rodas, onde construeu un observatorio, e en Alexandría. Ningún dos seus estudo chegou ao nosos días, pero temos noticias deles grazas aos escritos de Estragón e Tolomeo. No ano 134 a.C. observou unha nova estrela na constelación de Escorpión; elaborou un catálogo ao redor de 850 estrelas, clasificadas segundo a súa luminosidade. Comparou a posición das estrelas do seu tempo cos obtidos século e medio antes.

HERÓN DE ALEXANDRÍA

 
Matemático e inventor grego.
No seu principal traballo sobre xeometría, enumera deferentes maneiras de atopar a área de triánngulos, cuadriláteros, círculos...  En "Métrica" inclúense, ademais, a coñecida fórmula que permite calcular a área dun triángulo a partir da lonxitude dos seus lados, e un método aproximado para atopar a raíz cadrada dun número.

EUCLIDES

Matemático grego.

Educou en Atenas, o que explica o seu coñecemento da xeografía elaborada na escola de Platón. Ensinou en Alexandría, onde alcanzou un gran prestixio. A tradición conservou unha imaxe de Euclides como home de notable amabilidade e modestia. Foi autor de diversos tratados, os "Elementos", que rivaliza pola súa difusión cas obras máis famosas da literatura universal. Trátase dunha compilación de obras de autores anteriores.

ERATÓSTENES DE CIRENE

Astrónomo e xeógrafo grego.
Director da biblioteca de Alexandría. Foi o primeiro en medir a circunferencia da Terra, e o seu cálculo contén un erro de 90 km respecto aos actuais. Tamén mediu a inclinación do eixe terrestre con gran precisión e crese que chegou a compilar un catálogo de ata 675 estrelas.

ARQUÍMEDES

Matemático grego.

Estudou en Alexandría. En "Método", expuxo a súa xenial aplicación da mecánica á xeometría, "pesando" áreas e volumes descoñecidos para determinar o valor. A anécdota máis divulgade del, refírese ao método que empregou para comprobar se habia fraude na cofección dunha coroa de ouro. Estando nunha sala de baños, veu que a medida que se introducía na auga, esta desbordábase. Con esta observación, contan que foi espido pola rua berrando "Eureka!", e inspirouno para resolver a cuestión da coroa.

 Arquímedes asegurou ao tirano de Siracusa que, se lle daba un punto de apoio, movería a Terra. Tamén contan que, desacantando ordes expresas do xeneral Marcelo, un soldado matou a Arquímedes por resistirse a abandoar a resolución dun problema matemático. Nos "Equilibrios planos" fundamentou a lei da panca e determinou o centro de gravidade de paralelogramos, triángulos...

ARISTARCO DE SAMOS

Astrónomo grego.

Pasou a maior parte da súa vida en Alexandría. Da súa obra científica só se conservou "De la magnitud y la distancia del Sol y de la Luna". Calculou que a Terra se atopa a unhas 18 veces máis distante do Sol que da Lúa, e que o Sol era unhas 300 veces maior que a Terra. O método que usou era correcto pero as medicións non, xa que o Sol atópase 400 veces máis lexos. Formulou unha teoría heliocéntrica completa: mentres o Sol e as demais estrelas permanecen fixas no espazo, a Terra e os demais planetas xiran en órbitas circulares ao redor do Sol. Perfeccionou a teoría de rotación da Terra sobre o seu eixe, explicou o ciclo das estacións e realizou novas e máis precisas medicións do ano trópico

GALILEO GALILEI

Físico e astrónomo italiano.
Escribeu un texto, no cal criticaba os puntos de vista de Aristóteles acerca da caída libre dos graves e o movemento dos proyectiles, que mantivo inédito. Ocupouse de arquitectura militar e de topografía, realizou diversas invencións mecánicas, reemprendeu os seus estudos sobre o movemento... Está considerado o inventor do telescopio, co cal realizou as primeiras observacións da Lúa; descubreu 4 satélites de Xúpiter e observou as fasesde Venus. Publicou os seus descubrimentos nun breve texto, que lle deu fama en Europa. O análise galileano do movemento sentou as bases físicas e matemáticas sobre as que os científicos da seguinte xeración edificaron a mecánica física.

RICHARD FEYMMAND

Físico teórico estadounidense.
Revisou todo o panorama da electrodinámica cuántica e revolucionou o modo no que a ciencia entendía a natureza das ondas e as partículas elementales. En 1965, comparteu o Premio Nobel de Física con Schwinger e Shinichiro. As ferramentas que ideou para resolver os problemas que se lle plantearon, permitiron o avance en moitas áreas da física teórica ao longo do período iniciado trala II Guerra Mundial. Liderou o grupo de xóvenes físicos teóricos que colaboraron no Proxecto Manhattan.

RENÉ DESCARTES

Filósofo e matemático francés.

Os cincos primeiros anos que estivo nos Paises Baixos adicounos a elaborar o seu propio distema do mundo como a súa concepción do home e do corpo humano. En 1637 publicou o famoso "Discurso del método". Descartes propoñía yunha duyda metódica, que sometese a xuizo todos os coñecermentos da época. Este principio atopouno na existencia da propia conciencia que duda, na famosa formulación: "Pienso, luego existo". O método cartesiano que propuxo para todas as ciencias e disciplinas, consisteen descompoñer en partes máis sinxelas, ata atopar os seus elementos básicos. É considerado o iniciador da filosofía racionalista moderna.

KARL POPPER

Filósofo austríaco.

Estudou filosofía na universidade de Viena e exerceu a docencia na de Caterbury e na London School of Economics, Levou a cabo unha importante crítica dalgúns dos postulados da filosofía neopositivista. Defendeu que a ciencia operaba por falsación e non por inducción. A base do control empírico da ciencia é a posibilidade de falsar as hipóteses, nun proceso aberto que conduciría á verdade científica.

TYCHO BRAHE

Astrónomo danés.
Foi enviado a Copenhague para estudar filosofía e retórica. Despois de ver un eclipse de sol, decidiu adicarse ña astronomía. O seu primeiro traballo astronómico estivo adicado a aparición dunha nova aparición de Casiopea. Ao pouco tempo comezou a gozar dunha sólida reputación. É coñecido por ser o interlocutor dun sistema de mecánica celeste que foi a solución de compromiso entre o sistema xeocéntrico de Ptolomeo e o heliocéntrico de Copérnico.